KONUM : IŞIK

DIŞARIDAKİ TÜM IŞIKLAR SÖNSE DE SEN KENDİ IŞIĞINA SARIL KONUM: IŞIK Yürüdüğün yolda tek tek ışıklar sönüyor ve karanlıktan korkuyorsun değil mi? Ya hepsi sönerse, o karanlıkta nasıl yolunu bulacaksın? Sanki yetişkin değil de küçücük bir çocuğa dönüşüyorsun. O yolu karanlıkta nasıl yürüyeceksin? Sokak lambalarının çoğu sönmeye başlamışken kimisinin kırık ya da bozuk olduğunu fark edip yanan birkaç ışığa rağmen korkarken, ilerlediğinde tamamen karanlığa bürünürse o sokaklar? Yankılanan tüm ayak sesleri arkanda ya da önünde, seni daha da korkutuyorsa? Arkandaki sana yetişir mi ya da sen önündekinin kim olduğunu, ne olduğunu, sana zarar verip vermeyeceğini bilmeden geçsen mi geçmesen mi diye tereddüt ederken… Evde tek başına kaldığın gün gibi yapayalnız hissediyorsan ya da oyun oynarken mutlu mesut bir anda dışarıda bırakıldığın gün gibi. Arkadaşlarının arasında bir gün fikrini söyleyip de kimsenin senin fikrini kabul etmediği, anlaşılamadığın gün gibi ya da okul sıralarında parmak kaldırıp da herkesin doğru cevabı bilip bir tek senin cevabının yanlış olduğu ders gibi. İlişkinde her şeyi yaptığını düşünmene rağmen terk edildiğin ya da dostluğunda emek harcayıp o dostluğun o emeğe değmeyeceğini anladığın gün gibi. İş hayatında en çok sen çalışıp terfiyi senin alman gerekiyorken birinin sıraya birdenbire girip dahil olması gibi yükselemediğin gün gibi ya da ailenin içinde en fedakâr sen olduğun halde adalet terazisinin senin aleyhine bozulduğu ve senin yıkıldığın gün gibi. Her gün yenilgilerine bir yenisi eklenirken ne olacak şimdi? Sırtındaki küfeyi yalnız kaldığın, anlaşılamadığın, yanlış yaptığın, haksızlığa uğradığın, değerinin bilinmediği, adaletin senden yana olmadığı, sevilmediğin, özenilmediğin ne yaparsan yap desteksiz kaldığın deneyimlerle doldurarak ne kadar yürüyebilirsin? Bunların ağırlığı ile o kapkaranlık yolda tökezlememek için başın önünde, taşları takip ederken ya gökyüzündeki yıldızları kaçırıyorsan? Sana seni hatırlatmak isteyen o yıldızlarla, sesiyle kulağına hafifçe fısıldayan rüzgarlarla sana ne anlatmak istiyor olabilir? Yıldızlar yeterince aydınlatmıyor diye diye yola devam ederken yine kaçırıyorsun güzellikleri… Karanlığın da bir güzelliği vardır. Cesarete çağırıyordur seni belki… Cesur adımlar atmalısın diyordur sana belki… İlla baktığın her şeyi görmeye çalışmak yerine o karanlıkta hislerine kulak vermen gerekiyordur belki… Kalbin korkuyla çarpsa bile içinden çek çıkar seni aydınlıklara taşıyacak olanı diyordur belki… Şikâyetlerini arttırınca hayat belki de şikâyetine konu olanı da elinden alıyordur. Şikâyet de çözüm değil anlasan keşke…Yeterince aydınlatmıyor dediğin yıldızlar da gitti, onları da göremez oldun, ne yapacaksın şimdi? Kalbin daha da hızlı atmaya, bedenin korkuyla adrenalin salgılamaya başladı. Savaş ya da kaç modu, sürekli bu modda da olamazsın, çok yorucu, sinir sistemin dayanmaz… Belki birisi elinde bir meşaleyle gelsin de tüm yolu aydınlatsın, her şeyi görerek ve ileride ne olduğunu bilerek rahat rahat yürüyebilesin istiyorsun… Bekleme… Her şeyi göremeden de adım at, “İLERLE” diyen tatlı huzurlu sesi dinle. Işığı hep dışarıda ararken, o karanlıkta yürürken belki içinde yanacak ışıklar, önce anlamayacaksın, “bu cılız ışık mı bana yolumu bulduracak?” diyeceksin. Sakın… Sakın azımsama ışığını… O önce minicik yanacak, sonra o ışık, o alev büyüyecek… Sen bile şaşıracaksın… Sonra attığın adımlara güveneceksin, kendine güveneceksin, rahat hareket edebilmek için yavaş yavaş indireceksin küfendekileri. Rüzgârı arkana alıp cesaretle ilerleyeceksin. Sırtının acısı dinecek, içindeki ışık parlayacak ve seni parlatacak o içindeki ışık. Sadece izin ver, sadece güven, sadece cesaretli ol… Işığını da kısma sakın… “Çok mu parlıyorum, başıma bir iş mi gelir, tehlikelere açık mı olurum?” diye. Kim bilir belki senin ışığınla kendi ışıklarını hatırlayacak çevrendekiler… Korkmadan geçtiğin yollardan geçip aydınlıklara ulaşacaklar… Yıldızların görünmediği karanlığı hiç istemezdin… Gecenin doğası karanlıktır zaten… Sadece gündüz mü yürüyeceğini sanıyordun? Rahattı değil mi gündüz yürüyebilmek? Bir de gece yürü bakalım karanlığa rağmen, bir tek yıldız göremediğin gecelere rağmen… Cesaretin sınanıyordur belki… O ışık, o nur en kıymetlin. Sen nereye gidersen gelecek olandır. Tabii o ışığı korumanın da yolları var… Kimse için ondan vazgeçemezsin. Onu söndürmeye çalışanlara izin veremezsin. Susamazsın… Onları kırmamak için kendinden vazgeçemezsin… Ve ışığına sahip çıktığında da yolun mutlaka senin gibi ışığına sahip çıkanlarla birleşecek… O ışığı ve kendini seçtiğinde ise tüm karanlıklar aydınlık… Tüm aydınlıklar sen… “Konum: Işık” olacak. Tuba İNANÇ